Pierwsze spotkanie psów - scenariusz, który działa

Znalezienie kogoś do wspólnych spacerów jest łatwiejsze niż przeprowadzenie pierwszego spotkania tak, żeby było też drugie. O samym szukaniu towarzystwa piszemy w osobnym tekście o tym, jak znaleźć towarzysza do spacerów. Tutaj zaczynamy w momencie, w którym macie już ustaloną godzinę i zaraz wychodzicie z domu.

Większość nieudanych pierwszych spotkań przebiega identycznie: dwoje ludzi podchodzi do siebie na chodniku, psy dostają krótką smycz, stykają się nosami w napięciu, ktoś odruchowo podciąga smycz, jeden pies warczy, oboje opiekunowie przepraszają i rozchodzą się z poczuciem, że to był zły pomysł. Nie był. Zła była tylko sekwencja.

Zanim wyjdziecie: trzy pytania i jedna decyzja

Zapytaj, jaki jest drugi pies. Nie chodzi o rasę ani o to, czy jest miły. Konkretnie:

• Jak reaguje na inne psy na smyczy? To zupełnie inna sytuacja niż kontakt na luzie i wiele psów zachowuje się tu inaczej niż normalnie.
• Czy pilnuje zasobów? Pies, który nie oddaje piłki, warczy nad miską albo broni butelki z wodą, nie jest problemem, ale trzeba o tym wiedzieć wcześniej i po prostu nie wyciągać zabawek.
• Czy suka nie jest w cieczce i czy pies jest wykastrowany? Dwa niewykastrowane samce przy suce w cieczce to sytuacja, w której żaden trening nie pomoże.

Powiedz to samo o swoim psie, uczciwie. „Jest trochę nieufny na początku i potrzebuje dystansu" jest znacznie bardziej przydatną informacją niż „jest super, na pewno się dogadają".

Ustal jedną rzecz z góry: kto decyduje o przerwaniu. Najprostsza zasada brzmi tak, że każde z Was może w każdej chwili powiedzieć „odchodzimy na chwilę" i druga osoba nie pyta dlaczego. To zdejmuje z obojga presję udowadniania, że wszystko jest w porządku, w momencie, gdy właśnie przestaje być.

Wybór miejsca: neutralne i szerokie

Teren neutralny znaczy: nie podwórko żadnego z psów, nie okolica jego bloku, nie jego park, do którego chodzi codziennie. Pies na własnym terenie zachowuje się inaczej niż ten sam pies dwie ulice dalej.

Szeroki znaczy: taki, gdzie da się iść równolegle w odległości kilku metrów i gdzie każdy może odejść na bok, nie przeciskając się obok drugiego psa. Park, bulwar nad rzeką, szeroka leśna droga, teren rekreacyjny.

Czego unikać na pierwszy raz:

• Wąskich alejek, chodników i klatek schodowych. Brak możliwości ucieczki podnosi napięcie u każdego psa.
• Ogrodzonych wybiegów. To wbrew intuicji jedno z gorszych miejsc na pierwsze spotkanie: psy są zamknięte razem, często z grupą innych psów, bez kontroli nad dystansem i bez możliwości wyjścia z sytuacji.
• Wejść i bram, gdzie psy mijają się w ciasnym miejscu.

Jeśli nie znasz w okolicy miejsca, które spełnia te warunki, warto poszukać go na mapie DOGOUT - miejsca dodają tam sami opiekunowie, więc widać także te mniej oczywiste parki i ścieżki poza ścisłym centrum. Przy umawianiu spotkania w aplikacji stawiasz po prostu pinezkę w konkretnym punkcie, więc obie strony wiedzą dokładnie, gdzie się spotykacie - a nie „przy parku, od strony sklepu".

Pora dnia ma znaczenie większe, niż się wydaje

Ten sam park o siódmej rano i o siedemnastej to dwa różne miejsca. Po południu jest tam więcej psów, więcej dzieci, więcej rowerów i więcej bodźców, z którymi oba psy muszą sobie radzić równolegle z poznawaniem się nawzajem.

Na pierwsze spotkanie wybierzcie spokojniejszą porę: wczesny ranek albo późniejsze popołudnie w dzień powszedni. Chodzi o to, żeby psy miały do przetworzenia jedną nową rzecz, a nie pięć naraz.

W praktyce to jest też najczęstszy powód, dla którego pierwsze spotkania się nie odbywają - nie dlatego, że ktoś się rozmyślił, tylko dlatego, że nie udało się dogadać godziny. Umawianie przez wiadomości potrafi trwać trzy dni. Wystawienie spotkania z konkretnym terminem i miejscem, do którego druga osoba po prostu dołącza, skraca to do jednego tapnięcia.

Na miejscu: spacer równoległy zamiast przywitania

To jest sedno całego tekstu i jedyna rzecz, którą warto zapamiętać, jeśli reszta wyleci z głowy.

Nie zaczynajcie od kontaktu. Zacznijcie od wspólnego marszu.

1. Spotkajcie się w odległości kilkunastu metrów i od razu ruszajcie w tę samą stronę, równolegle, każdy po swojej stronie ścieżki. Nie stójcie naprzeciwko siebie i nie rozmawiajcie w miejscu - stojące, gapiące się na siebie psy napinają się szybciej niż idące.
2. Każdy pies po zewnętrznej stronie. Czyli ludzie idą bliżej siebie, psy dalej od siebie. Dzięki temu żaden nie jest zmuszony do kontaktu i oboje macie nad sytuacją kontrolę.
3. Idźcie tak kilka minut. Rozmawiajcie ze sobą normalnie. Psy w tym czasie wiedzą doskonale, że ten drugi tam jest - obserwują, węszą, przyzwyczajają się. To jest właśnie poznawanie się, mimo że wygląda, jakby nic się nie działo.
4. Skracajcie dystans stopniowo, metr po metrze, tylko wtedy gdy oba psy idą rozluźnione: luźna smycz, normalny oddech, swobodne węszenie po drodze.
5. Kontakt niech się wydarzy sam. W pewnym momencie psy zbliżą się i obwąchają w ruchu, po czym pójdą dalej. To trwa kilka sekund i tak ma wyglądać. Krótkie, spokojne powitanie, po którym obie strony idą dalej, jest znacznie lepsze niż długie stanie nos w nos.

Szerzej o pracy na dystansie, zwłaszcza przy psach, które mają za sobą złe doświadczenia, piszemy w tekście o socjalizacji dorosłego psa.

Smycz: luźna, długa i nieszarpana

Napięta smycz robi trzy rzeczy naraz, wszystkie złe. Zmienia postawę psa na bardziej wyprostowaną i konfrontacyjną, odbiera mu możliwość odejścia i przekazuje mu Twoje napięcie w najbardziej bezpośredni możliwy sposób.

Zasady na pierwsze spotkanie:

• Luźna smycz, nawet jeśli kosztuje to nerwy. Jeśli nie umiesz jej rozluźnić, bo pies ciągnie, zwiększ dystans zamiast skracać smycz.
• Bez flexi w fazie zbliżania. Automatyczna smycz jest zawsze lekko napięta i nie da się jej szybko skrócić w razie potrzeby.
• Nie odciągaj psa odruchowo, gdy się obwąchują. Jeśli musisz przerwać, zawołaj psa i odejdź kilka kroków, zamiast szarpać.
• Nie spuszczajcie psów ze smyczy na pierwszym spotkaniu, nawet jeśli wygląda, że świetnie się dogadują. Na to jest trzecie i czwarte spotkanie.

Sygnały, które mówią „zwolnij" i te, które mówią „kończymy"

Psy komunikują dyskomfort długo przed warknięciem. Sygnały uspokajające to nie jest ezoteryka, tylko obserwowalne zachowania:

Zwolnij i zwiększ dystans, gdy widzisz: oblizywanie nosa, ziewanie bez zmęczenia, odwracanie głowy w bok, przystawanie, nagłe intensywne węszenie ziemi bez powodu, drapanie się, strząsanie jak po kąpieli mimo suchej sierści, chód po łuku zamiast prosto.

Kończcie spotkanie, gdy widzisz: sztywną, zastygłą postawę, patrzenie prosto w oczy drugiemu psu bez odwracania wzroku, uniesioną sierść na karku, wysoko postawiony i sztywno machający ogon, warczenie, próby wejścia nad drugiego psa, chowanie się za opiekuna przy jednoczesnym napięciu.

A gdy wszystko idzie dobrze, zobaczysz: luźne ciało, machanie całym zadem, ukłon w przysiadzie na przednich łapach, naprzemienne gonienie się i przerwy, samodzielne odchodzenie i wracanie.

Skończcie wcześniej, niż chcecie

Najczęstszy błąd udanego pierwszego spotkania to przeciągnięcie go. Psy dobrze się bawią, ludziom dobrze się rozmawia, więc dwadzieścia minut robi się półtorej godziny - a zmęczony pies ma mniejszą tolerancję i większe prawdopodobieństwo, że pierwsze niemiłe zdarzenie wydarzy się właśnie pod koniec.

Dwadzieścia do trzydziestu minut i rozejście się, gdy jest jeszcze dobrze. Oba psy zapamiętają, że spotkanie z tym drugim było przyjemne i skończyło się bez problemu. To jest dokładnie to skojarzenie, na którym zbudujecie następny raz.

Kolejne spotkania: co zmieniać, a czego nie

Spotkanie	Co robicie	Czego jeszcze nie robicie
Pierwsze	Spacer równoległy, krótki kontakt w ruchu, 20-30 minut	Nie spuszczacie ze smyczy, nie dajecie zabawek, nie wchodzicie na wybieg
Drugie i trzecie	To samo miejsce lub podobne, dłuższy spacer, więcej swobodnego kontaktu	Wciąż bez zabawek i jedzenia między psami
Czwarte i dalsze	Nowe trasy, dłuższy czas, ewentualnie luz w bezpiecznym, ogrodzonym miejscu	Nie zostawiacie psów samych razem bez nadzoru

Powtarzalność działa lepiej niż nowości. Te same dwa psy, w tym samym miejscu, o tej samej porze, przez trzy tygodnie z rzędu, zbudują relację szybciej niż sześć różnych spotkań z sześcioma różnymi psami.

Kiedy pierwsze spotkanie nie jest pierwszym krokiem

Jeśli Twój pies reaguje na widok innego psa na smyczy szczekaniem, rzucaniem się albo panicznym wycofywaniem, wspólny spacer z obcym psem nie jest właściwym początkiem. To nie kwestia dobrej woli ani odpowiedniego kolegi - taka reakcja wymaga pracy z behawiorystą, rozłożonej w czasie i prowadzonej na dystansie, który Twój pies wytrzymuje.

Behawioryści i szkoły są przy okazji jednym z najbardziej niedocenianych źródeł kontaktów: prowadzą zajęcia grupowe, spacery socjalizacyjne i grupy, w których wszyscy uczestnicy wiedzą, jak czytać psa i czego się spodziewać. Dla psa, który potrzebuje spokojnego, kontrolowanego towarzystwa, to zwykle lepszy punkt startu niż spontaniczne spotkanie z nieznajomym. Więcej o samych reakcjach na smyczy w tekście o reaktywności na smyczy.

Umów pierwsze spotkanie na konkretną godzinę i konkretny punkt

Najwięcej pierwszych spacerów nie odbywa się nie dlatego, że coś poszło źle, tylko dlatego, że nikt nie zaproponował konkretu. „Może kiedyś" nie ma daty.

W DOGOUT umawiasz spotkanie, stawiając pinezkę w wybranym miejscu i wybierając godzinę - a potem decydujesz, czy zapraszasz konkretne psy, czy otwierasz spotkanie dla wszystkich w okolicy. Jeśli spontaniczne spotkania to nie Twoja bajka, druga droga jest równie dobra: w wyszukiwarce zawężasz wyniki filtrami po charakterze i temperamencie, piszesz prywatną wiadomość, poznajecie się w rozmowie, a na spacer umawiacie się dopiero wtedy, gdy oboje jesteście gotowi.

Pierwsze spotkanie nie musi być idealne. Musi być na tyle dobre, żeby obie strony chciały drugie.